«حمید برو کزه رو از سر چشمه آب کن.»

حمید هم کوزه را برداشت و به سمت چشمه رفت. این را هم بگویم که حمید همین خرداد با معدل بیست شاگرد  اول روستا شده بود  و خلاصه برای هاشم آقا و مادرش، سروناز خانم عزیز بود.حمید همینطور که به سمت چشمه می رفت، چشمش به یک درخت آلبالو افتاد که امسال هیچ میوه نداده بود. هاشم آقا گفته بود که این درخت اول سال، از باد و طوفان و تگرگ پشت سرش ترسید و شکوفه هاش ریخت و به همین خاطر میوه نداد. اما سروناز خانم جواب داده بود :

- درخت ها بعضی موقع ها قهر می کنند. یکی باید شادش کنه، ببینه از چی دلخوره، نازش کنه،شاید آشتی کرد و میوه داد.

حمید روزهای اول خیال کرد باباش راست گفته و درخت ترسیده، برای همین رو به او کرد و گفت:

- آخه چرا ترسیدی؟ باد و طوفان که ترس نداره، حالا تگرگ هم بیاد. من خودم غروب یک روز گرگ دیدم نترسیدم.

 بعد خودش از اینکه گفت گرگ دیده، ترسید و با خودش فکر کرد:

- نکنه درخت بفهمه دروغ گفتم دیگه حرفای منو باور نکنه.

باز رو کرد به درخت و ادامه داد:

- راستش را بخوای گرگ ندیدم، دروغ گفتم، ولی خب وقتی بزرگ شدم دیگه از گرگم نمی ترسم مثل بابا هاشم.

خلاصه شروع کرد از هر چیزی که ترسناکه برا درخت گفتن و این که درخت نباید ترسو باشه. یک بار یه مترسک درست کرد و آورد تا به درخت نشان بده که مترسک فقط کت قدیمی بابا هاشم با قوطی های رب است. حتی یک بار یک پارچه سفید انداخت روی سرش و روبه روی درخت ظاهر شد و صداهای عجیب غریب از خودش در آورد بعد از زیر پارچه امد بیرون و خودش را نشان داد و گفت: دیدی من حمیدم.

ولی چند دقیقه نگذشته بود که خودش پارچه ی سفیدی را آن طرف باغ دید که یکباره گم شد. حمید از ترس رفت بالای درخت. پارچه ی سفید که دیگی هم به سر داشت به طرف حمید آمد.

حمید که حسابی ترسیده بود به درخت گفت:

- پس فهمیدم توهم دیگ به سر دیدی که ترسیدی.

وقتی دیگ به سر نزدیک شد، حمید چشمهایش را بست. ولی دیگ به سر صداش زد که: حمید، خاله، مادرت کجاست؟

حمید چشم هایش را باز کرد و دید خاله سمیراست که با یک دیگ آش نذری آمده پیش آنها و چون دیگ سنگین بوده گذاشته رو سرش.

حمید فکر کرد نباید درخت ترسیده باشد. حتما قهر کرده و باید ناز و نوازشش کند. این شد که از فردا از در مهربانی با درخت در آمد. اول در دفتر نقاشیش درخت را پر از آلبالو کشید و به درخت نشان داد. بعد کاغذ را کند و به شاخه ای آویزان کرد. دو روز بعد وقتی بابا هاشم و سروناز خانم  آن نقاشی را دیده بودند، به حمید خندید بودند که این چه کاریست. حمید هم فکر کرد که شاید درخت بیشتر ناراحت شود و سالهای بعد هم آلبالو ندهد و رفت و نقاشی را برداشت.

روزهای بعد باز هم درخت را ناز کرد و برایش کتاب فارسی دوم دبستان را که تمام کرده بود خواند.

خلاصه یکروز کتاب ریاضی که همه را درست حل کرده و بیست گرفته بود را آورد و طوری رفتار کرد که انگار ریاضی بلد نیست و با کمک شاخه ها و برگ های درخت آلبالو می خواهد مساله های ریاضی را حل کند.

حتی یک روز زد زیر آواز ولی فایده نداشت. تصمیم گرفت حسابی تحویلش بگیرد. به همین خاطر دور تا دور درخت را شیار کوچکی کند و با کوزه از سر چشمه برایش آب آورد تا درخت آب چشمه بخورد. ولی انگار نه انگار. درخت کوچک آلبالو اصلا به روی خودش نمی آورد.

حالا چند روزی بود که به فکرش رسیده بود که بهتر است با درخت قهر کند؛ عین خودش و وقتی امروز بابا هاشم به او گفت که از چشمه آب بیاورد، بدون توجه به درخت رفت سراغ چشمه و موقع برگشتن فقط نگاهی به درخت کرد. خیلی عجیب بود، حمید از خوشحالی جیغ زد و نزدیک بود کوزه از دستش بیفتد. در یکی از سر شاخه های درخت، یک آلبالوی قرمز خودش را به حمید نشان داد. حمید سرشاخه و پشت همه ی برگ ها را نگاه کرد، هیچ خبری نبود فقط یک آلبالو.

حمید آلبالو را چید و به دهان برد با چه لذتی ان را چشید. وقتی سروناز خانم پرسید چرا وسط باغ جیغ زدی، حمید هیچ نگفت که درخت آلبالو  تنها و تنها برای او یک آلبالو داده است.

مادر داشت لباس های شسته را اتو می کرد که مادر بزرگ از حمام در آمد. روی صورت پرچین و چروکش قطره های آب نشسته بود و موهای خیسش به پیشانی چسبیده بود. مریم کوچولو همانطور که عروسکش بغلش بود چشم دوخته بود به مامان که داشت رخت ها را اتو می کرد و طبق معمول سوال پرسید:

- مامانم چی کار می کنی؟

- اتو می کنم.

- چرا؟

- برای این که چین و چروک های لباس صاف شود.

- مامان پس چرا آب می زنی؟ برای اینکه پیس پیس صدا بده؟

- نه! برای اینکه آب که به لباس ها می خورد راحت تر اتو می شوند.

نگاه مریم کوچولو سر خورد و از روی لباس ها رفت روی صورت پرچین و چروک مادربزرگ که با لبخند داشت او را نگاه می کرد و لپ هایش از گرمای حمام حسابی گل انداخته بود. مات و متعجب نگاهش کرد از مامان پرسید:

- مامان، مادربزرگ را هم اتو می کنی؟

بعد از امتحان آزمایشگاه بود که محمد از دبیرش اجازه گرفت و با سرعت به سمت دفتر پرورشی رفت. در چارچوب در مضطرب ایستاده بود که دید مربی اش با لحن زیبایی داره قرآن تلاوت می کنه. خواست برگرده که سلامش رو شنید.

- چطوری رزمنده ی نوجوان

و محمد با حالتی غریب پاسخ داد: ممنون. و بعد با دستپاچگی اضافه کرد:

- می بخشید نمی تونم در مسابقه شرکت کنم. فقط به بابام چیزی نگید....با اجازه.

مربی بدون اونکه چیزی بپرسه به او اجازه ی رفتن داد. وقتی رسید خونه پدرش ازش پرسید:

- آقای عرفانی از تاریخ برگزاری مسابقه چیزی نگفت؟

محمد جواب داد نه.

- تو چی؟ نپرسیدی؟

محمد سرش را تکان داد.

- بابا چرا ماسک رو برداشتی؟ ببین چه بد داری نفس می کشی.

دوباره سرفه های پدر گفته های او را قطع کرد.محمد با عجله ماسک رو برداشت و به چشم های پدر خیره شد. نفهمید چقدر طول کشید تا پدر خوابید؛ اما دوباره سرفه های درد ناک پدر آرامش او رو برهم زد.

لحظه ای به ذهنش آمد« کاش مادر زنده بود.» که صدای تلفن او را به خود آورد.

- سلام آقا. می خواید به بابام بگید؟

- نه. ولی بگو بابا چطوره؟

نفس راحتی کشید.

- خوب نیست. و صداش لرزید....

- من با مسئولین صحبت کردم و چون شرایط  تو رو درک کردند پذیرفتند، در خانه کار کنی. موضوع مورد نظرت هم که آزاده. ولی سه روز بیشتر وقت نداری.

بوم رو آورد کنار تخت با و شروع کرد به کشیدن و حالا که روزها از مسابقه گذشته، او آمده کنار مزار پدر و آرام زمزمه می کند:

- بابا من برنده شدم ولی چه فایده شما که نیستی. شب آخر یادته وقتی تابلو دیدی دست روی اون جانباز شیمیایی کشیدی و اشاره کردی به همه ی کبوترایی که دور تختش پرواز می کردند....

 بابا تو همون موقع لبخند زدی ولی چرا من نفهمیدم رویاهای تو توی نقاشی من بود و... اگه اونی که دوست داشتی نشد منو ببخش. باشه؟ می بخشی؟ آره؟

هقهق محمد بود که بلند شد و صورت زیبای آقای عرفانی که در سکوت نگاه های آقای مدیر و امین و بقیه س دوستانش قطعه ی شهدا فرا گرفته بود.

جز جیگر بزنن این عراقیا٫ کلا عربا.

این قد بدم می آد ازشون بی غیرتا.

قهرم!

امروز آنقدر از همه لجم گرفت

که تصمیم گرفتم

با هیچ کس حرف نزنم

صبح تا بحال

نه به کسی سلام کرده ام

نه احوالپرسی کرده ام

نه حتی به کسی نگاه کرده ام

حالا هم که

توی این خیابان گم شده ام

از هیچ کس آدرس نمی پرسم

آنقدر اینجا می مانم

که علف زیر پایم سبز شود

اگر فکر کرده اید با شما حرف می زنم

کور خوانده اید!